ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺩﺳﺘﺒﺎﻓﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﺩﺭ ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﻭﺷﻬﺎﯼﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺷﻨﺎﺱ ﺭﻭﺳﻲ، ﺭﻭﺩﻧﮑﻮ ﺩﺭﻣﻨﻄﻘﻪ ﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﮐﺸﻒ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺵﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ .
ﺭﻭﺩﻧﮑﻮ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1953 ﺩﺭ ﺭﻭﺳﻴﻪﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺵ ﻣﮑﺸﻮﻓﻪﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﻧﮕﺎﺷﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍﺻﺮﺍﺣﺘﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﯽ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ . ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺖ :
" ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺣﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﮐﺎﺭ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩ - ﭘﺎﺭﺕ (ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ) ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺱ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺮﺵ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﮐﺸﻒ ﺷﺪ ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﻣﻴﻼﺩ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ".
ﺳﭙﺲ ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ : " ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺐ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻃﺮﺯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺒﻬﺎﯼ m10.jpg ﺟﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺯﻳﻦﻗﺎﻟﯽ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺴﺘﺮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺭﻭﯼ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺳﺐ ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕﺁﺷﻮﺭﻳﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﺭﻳﺰﻩ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻃﺮﺯﮔﺮﻩ ﺯﺩﻥ ﺩﻡ ﺍﺳﺒﻬﺎ ، ﺩﺭ ﻧﻘﻮﺵ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ".
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠﻂ ﻣﻐﻮﻟﻬﺎ ( ﻗﺮﻥ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﻪﺳﻄﺢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻓﻴﻌﯽ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﻳﯽ ﻭﺗﮑﻨﻴﮏ ﺭﺳﻴﺪ . ﺷﮑﻮﻓﺎﻳﯽ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺣﮑﻮﻣﺖ ﻏﺎﺯﺍﻥ ﺧﺎﻥ ( 1295-1307 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻣﺼﺎﺩﻑ ﺑﻮﺩ .
ﺍﻣﺎ ﺍﻭﺝ ﻗﺎﻟﯽ ﮐﻼﺳﻴﮏ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺭﻧﺴﺎﻧﺲ ﻗﺎﻟﯽ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻳﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺻﻔﻮﯼ ( 1499-1722 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖﺷﺎﻩ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﺍﻭﻝ ( 1524-1587 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻭ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺎﺱ ﮐﺒﻴﺮ ( 1587-1629
ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﺪﻭﺩ 3000 ﺗﺨﺘﻪ ﻓﺮﺵ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺼﺮﻫﺎﯼ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﮐﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎﯼ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﻨﺎﺷﺪ ﻭﻣﺮﺍﮐﺰ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺩﺭ ﺗﺒﺮﻳﺰ ، ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ، ﮐﺎﺷﺎﻥ ، ﻣﺸﻬﺪ ، ﮐﺮﻣﺎﻥ ،ﺟﻮﺷﻘﺎﻥ ، ﻳﺰﺩ ، ﺍﺳﺘﺮﺁﺑﺎﺩ ، ﻫﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﻧﻈﻴﺮ ﺷﻴﺮﻭﺍﻥ ، ﻗﺮﻩ ﺑﺎﻍ ﻭﮔﻴﻼﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺭﻭﻧﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ .ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ، ﻧﻘﺎﺷﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﻳﻪ ﻃﺮﺣﻬﺎﯼ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﯽ ﺗﺮﻧﺞ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻗﺎﻟﯽ ﻭ ﻟﭽﮑﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻳﻌﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥﻃﺮﺣﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭﺿﻌﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯼﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ.
ﺑﺎ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻓﻐﺎﻧﻬﺎ ( 1721-1722 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﻭﺑﻪ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ ﮔﺬﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻗﺎﻟﻴﻬﺎﯼ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ، ﺑﻮﻳﮋﻩ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﻧﻔﻴﺲ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺑﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ . ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﯽ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺸﺮﻕﺯﻣﻴﻦ ﮔﺴﻴﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﮐﻠﻴﻪ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﻋﺘﻴﻘﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻗﺴﻄﻨﻄﻨﻴﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻗﺎﻟﯽ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦﺑﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ .
ﺑﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ، ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﯼ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ( ﺯﻳﮕﻠﺮ 1883ﻡ ) ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﺎﺳﻴﺲ ﮐﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎﻳﯽ ﺩﺭﺗﺒﺮﻳﺰ ، ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺁﺑﺎﺩ (ﺍﺭﺍﮎ ) ، ﮐﺮﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻝ ﺗﺎ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺩﻧﮑﻮ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1953 ﺩﺭ ﺭﻭﺳﻴﻪﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺵ ﻣﮑﺸﻮﻓﻪﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﻧﮕﺎﺷﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍﺻﺮﺍﺣﺘﺎ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﯽ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ . ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺖ :
" ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺣﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﮐﺎﺭ ﮐﺪﺍﻣﻴﮏ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩ - ﭘﺎﺭﺕ (ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ) ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺱ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺮﺵ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﮐﺸﻒ ﺷﺪ ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﭘﻴﺶ ﺍﺯﻣﻴﻼﺩ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ".
ﺳﭙﺲ ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ : " ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺐ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻃﺮﺯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺒﻬﺎﯼ m10.jpg ﺟﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺯﻳﻦﻗﺎﻟﯽ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺴﺘﺮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺭﻭﯼ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺳﺐ ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕﺁﺷﻮﺭﻳﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﭘﺎﺯﻳﺮﻳﮏ ﺭﻳﺰﻩ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻃﺮﺯﮔﺮﻩ ﺯﺩﻥ ﺩﻡ ﺍﺳﺒﻬﺎ ، ﺩﺭ ﻧﻘﻮﺵ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ".
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠﻂ ﻣﻐﻮﻟﻬﺎ ( ﻗﺮﻥ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﻪﺳﻄﺢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻓﻴﻌﯽ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﻳﯽ ﻭﺗﮑﻨﻴﮏ ﺭﺳﻴﺪ . ﺷﮑﻮﻓﺎﻳﯽ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺣﮑﻮﻣﺖ ﻏﺎﺯﺍﻥ ﺧﺎﻥ ( 1295-1307 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻣﺼﺎﺩﻑ ﺑﻮﺩ .
ﺍﻣﺎ ﺍﻭﺝ ﻗﺎﻟﯽ ﮐﻼﺳﻴﮏ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺭﻧﺴﺎﻧﺲ ﻗﺎﻟﯽ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻳﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻼﻃﻴﻦ ﺻﻔﻮﯼ ( 1499-1722 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖﺷﺎﻩ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ ﺍﻭﻝ ( 1524-1587 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﻭ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺎﺱ ﮐﺒﻴﺮ ( 1587-1629
ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﺪﻭﺩ 3000 ﺗﺨﺘﻪ ﻓﺮﺵ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺼﺮﻫﺎﯼ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﮐﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎﯼ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﺑﻨﺎﺷﺪ ﻭﻣﺮﺍﮐﺰ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺩﺭ ﺗﺒﺮﻳﺰ ، ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ، ﮐﺎﺷﺎﻥ ، ﻣﺸﻬﺪ ، ﮐﺮﻣﺎﻥ ،ﺟﻮﺷﻘﺎﻥ ، ﻳﺰﺩ ، ﺍﺳﺘﺮﺁﺑﺎﺩ ، ﻫﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻳﺎﻻﺕ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﻧﻈﻴﺮ ﺷﻴﺮﻭﺍﻥ ، ﻗﺮﻩ ﺑﺎﻍ ﻭﮔﻴﻼﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺭﻭﻧﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ .ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ، ﻧﻘﺎﺷﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﻳﻪ ﻃﺮﺣﻬﺎﯼ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﯽ ﺗﺮﻧﺞ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻗﺎﻟﯽ ﻭ ﻟﭽﮑﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻳﻌﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥﻃﺮﺣﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭﺿﻌﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯼﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ.
ﺑﺎ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻓﻐﺎﻧﻬﺎ ( 1721-1722 ﻣﻴﻼﺩﻱ ) ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﻭﺑﻪ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ ﮔﺬﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻗﺎﻟﻴﻬﺎﯼ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ، ﺑﻮﻳﮋﻩ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﻧﻔﻴﺲ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺑﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ . ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﯽ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺸﺮﻕﺯﻣﻴﻦ ﮔﺴﻴﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﮐﻠﻴﻪ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﻋﺘﻴﻘﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻗﺴﻄﻨﻄﻨﻴﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻗﺎﻟﯽ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦﺑﻮﺩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ .
ﺑﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻓﺮﺷﻬﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ، ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﯼ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ( ﺯﻳﮕﻠﺮ 1883ﻡ ) ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﺎﺳﻴﺲ ﮐﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎﻳﯽ ﺩﺭﺗﺒﺮﻳﺰ ، ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺁﺑﺎﺩ (ﺍﺭﺍﮎ ) ، ﮐﺮﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻝ ﺗﺎ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻗﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۶/۱۱/۲۰ ساعت 17:23 توسط خانم خلج
|
